هماهنگی زنجیره تامین-قیمت گذاری - بررسی مقاله اول

مقدمه:

کالاهای فسادپذیر با گذشت زمان فاسد می شوند، در نتیجه مطلوبیت یا مقدار آن ها نسبت به حالت اولیه و اصلی آن ها کاهش می یابد. به عنوان مثال محصولاتی مانند میوه، سبزیجات، خون، محصولات متاثر از مد، محصولات الکترونیکی و ... فسادپذیر هستند. پدیده زوال مانند تبخیر، خرابی، ضایعات، خشکی و ... مرتب در سیستم موجودی رخ می دهند و موجب خسارات زیادی به مدیران موجودی می شوند.

در زنجیره تامین دو سطحی، تولید کننده و خرده فروش موجودی های خود را با توجه به مکان های جغرافیایی مختلف به صورت جداگانه مدیریت می کنند. به منظور کاهش تلفات ناشی از کالاهای فسادپذیر، ممکن است آن ها به طور همکارانه در تکنولوژی حفاظت سرمایه گذاری کنند و در نتیجه نرخ فساد را کاهش دهند. سناریو متداول به صورت زیر است: خرده فروش در تکنولوژی حفاظت سرمایه گذاری می کند، تولیدکننده اطلاعات تکنولوژی حفاظت را از خرده فروش دریافت می کندو کمک مالی برای سرمایه گذاری خرده فروش فراهم می کند.

در دهه های گذشته قراردادهای مختلفی به منظور کاهش عوارض جانبی ارتقا کارایی زنجیره تامین طراحی شده اند، که در میان آن ها قرارداد تسهیم درآمد به طور گسترده ای در طرح بهبود عملکرد زنجیره تامین استفاده شده است. در این مقاله، به منظور دستیابی به هماهنگی زنجیره تامین، قراردادهای تسهیم درآمد و سرمایه گذاری همکارانه به کار برده شده است، که ترکیبی از رویکرد تقسیم درآمد و تقسیم هزینه می باشد.